Главная / Жамият / Исмлар маъноси- ўғил ва к’из болалар учун

Исмлар маъноси- ўғил ва к’из болалар учун

ФАРЗАНДга исм к’ўйиш ота-оналар учун енг маъсулиятли ишлардан бири десак муболаға бўлмас. Ота-онанинг фарзанди олдидаги биринчи бурчи ҳам ахир шундан иборатку. Шундай екан янги туғилган мўжазгина чак’алок’чамизга нима деб исм к’ўйишда баъзан катталардан маслаҳат сўрасак, баъзан як’ин танишларимизнинг, ўзимиз ёк’тирган инсонларнинг исмини еслаймиз. Баъзи ота-оналар фарзандларига исмни турли хил маросимлар, ҳодиса-вок’еалар, сифатлар, ва ҳаттоки сиёсий ҳолатларга ҳам атаб к’ўядилар. К’андай исм к’ўйилганда ҳам бу исм ФАРЗАНДингизнинг келажакдаги хулк’-атворига ўз таъсирини ўтказмай к’олмайди. Шу сабабли унга чиройли ва муносиб ном беринг. Биз еса Сизга бу борада кўмаклашамиз. К’уйида алифбо тартибида келтирилган исмлар рўйхати ва уларнинг маъноси билан танишиб, балки ўзингизга ёк’к’ан исмни топарсиз.
354345465465-8-768x576


К’излар учун маъноли исмлар Сания. Маъноси «юксак, улуғвор». Бу исм ҳам илгари араблар орасида кўп учраган бўлса ҳам, ҳозирда машҳур емас.

 

Сара (Сора). Бу исм ҳам Марям исми каби мусулмон, насроний ва яҳудий халк’ларда тарк’алган. Марям исмидан фарк’ли равишда, бу исмни бир к’анча насроний мамлакатларида буткул яҳудийларнинг исми деб к’аралади, шунинг учун одатда насронийлар бу исмни к’ўйишмайди. Бундай деб ҳисобланмаган жойларда еса Сара исми нарсонийлар орасида ҳам кўп учрайди. АК’Шда Сараҳ исми ҳамиша енг машҳур исмлар к’аторида бўлган.

 

Бу исмнинг маъноси – иврит тилида «малика», «амира». Араб тилида ҳам шунга ўхшаш иккита сўз бор, кўпинча шу исмга алок’адор деб келтирилади: «сарра» – «хурсанд к’илувчи», «сара» – к’олдик’. Бу исм араб мамлакатларида, хусусан, Саудия Арабистони ва Иорданияда ҳам етакчи ўриндаги исмлардан ҳисобланади.

 

Сафия (София). Маъноси «покиза, ёрк’ин», «дугона». Оналаримизнинг бири София бинт Ҳуяй розияллоҳу анҳо едилар. Шунингдек, Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламнинг саҳобиялари орасида улардан кейин яшаб ўтган еътиборли муслима аёллар орасида ҳам София исми жуда кўп учрайди.

 

Султона «ҳокимият», «устунлик», «ҳоким» маъносини берувчи «султон» сўзининг муаннас шакли. Ўғил болалар исми – Султон кўп мамлакатларда машҳур бўлса-да, Султона исми ҳозирда кам учрайди.

 

Сумайя. Бу исмнинг маъноси «само» – «осмон» сўзининг кичрайтирилган шакли ёки «самия» – «олийжаноб» сўзининг кичрайтирилган шакли бўлиши мумкин. Исломдаги биринчи шаҳиднинг исми Сумайя бинт Ҳаёт, Умму Умар еди. Тасним. Бу ҳам Салсабил каби жаннатдаги булок’лардан бирининг номи. Мутоффифун сурасида шундай дейилади: «…Албатта, аброрлар жаннати наъимдадирлар. Пардали баланд сўрилар устида назар солиб турарлар. Уларнинг чеҳраларидан жаннат равнак’ини билиб оларсан. Улар муҳрланган, ниҳоятда пок, шаробдан ичарлар. У (шароб)нинг хотимаси мискдир. Ва шу нарса учун мусобак’а к’илувчилар мусобак’а к’илсинлар. У (шароб)нинг аралашмаси «тасним»дандир. У (Тасним) бир булок’дирки, ундан мук’арраблар ичарлар». (22-28 оятлар)

 

Фараҳ. Маъноси «хурсандчилик». Баъзи мусулмон мамлакатларида бу исм ўғил болалар учун ҳам ишлатилади.

 

Фарида. Маъноси «жавоҳир», «камёб», «нодир нарса», «дурдона». Бу исм бошк’а араб мамлакатларидан кўра Мисрда кўпрок’ учрайди.

 

Ҳабиба. ЙОрк’ин маънога (севимли, суюкли) ега бўлган к’адимий араб исмларидан бири. Бу исмда кўплаб саҳобиялар ўтган. Жумладан, Ҳабиба бинт Абу Умома Асад ибн Зурора, Ҳабиба бинт Абу Тижрат ал-Абдарийя (ҳадислар ривоят к’илган), Ҳабиба бинт Жаҳш ( Зайнаб бинт Жаҳш онамизнинг туғишган сингиллари), Ҳабиба бинт Рамла бинт Абу Суфён (Умму Ҳабиба онамизнинг к’излари), Ҳабиба бинт Хорижа ибн Зайд Ҳазражийя (Абу Баркр Сиддик’нинг аёллари), Ҳабиба бинт Абу Суфён, Ҳабиба бинт Абу Амир ар-Ра¬ғиб (машҳур саҳоба Ҳанзаланинг синглиси) ва бошк’алар.

 

Ўрта асрларнинг ҳурматли мусулмон аёллари орасида ҳам Ҳабиба исмлилари учрайди. Жумладан, Ҳабиба бинт Иброҳим ал- Мак’дисия, 7-ҳижрий аср муҳаддиси, Ҳабиба бинт Абу Ҳалаф, Ҳабиба бинт ал-Изз ва бошк’алар. Бугунги кунда еса Ҳабиба исми баъзи мамлакатларда (масалан, Миср) кўп учраса, баъзиларида еса (масалан, Саудия Арабистонида) кам учрайди. Ҳожар. Иброҳим алайҳиссаломнинг аёлларидан бирининг, Исмоил алайҳиссаломнинг оналарининг исми. У киши ҳак’идаги ривоятлар маълум ва машҳур бўлиб, Макка шаҳрининг пайдо бўлиш тарихига бориб так’алади. Ҳалима. Маъноси «беозор, ройиш», «сабрли», «юмшок’». Бу ажойиб исмни енг машҳур к’илган соҳибаси Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламни емизган бану Саъдлик Ҳалима бўлган. Бу аёл Муҳаммад алайҳиссаломни деярли 4 йил тарбиялаган. Шунингдек, Ҳалима бинт Урва ибн Масъуд ас-Сак’офий исмли саҳобия ёки тобеия ҳам яшаган.

 

Шарифа. Маъноси ҳурматли, шарафли

 

Шайма (Шаймо). Шайма сўзи «яхши сифатларга ега» ва «холи бор аёл» деган маъноларни англатади. Бу Расулуллоҳ алайҳиссаломнинг емикдош синглиси, Ҳалимаи Саъдийянинг к’изининг сифати бўлган. ЙАсмин. Форс тилидан келиб чик’к’ан исм бўлиб, арабларда ҳам аллак’ачон ўзлашиб кетган ва истеъмолда кенг к’ўлланилади. ЙАсмин бинт Салим ибн Али ибн ал Байтар ХИИ асрда яшаб ўтган ҳадис ровийларидан бири. «ЙАсмин» сўзи гулнинг номини билдирса, «ясмина» унинг бир шохчаси ёки бир гулини билдиради.

А
АББОС (а.)- к’овоғи солик’, хўмрайган, жиддий. Баъзи болалар шу ҳолатда туғилади.
АБДУЛАЗИЗ (а.) – иззат ва куч-к’удрат соҳиби бўлган ғолиб Аллоҳнинг бандаси.
АБДУЛАЗИМ (а.) – буюк Аллоҳнинг бандаси.
АБДУЛВАЛИ (а.) – дўст, мададкор Аллоҳнинг бандаси.
АБДУЛВАҲҲОБ (а.)- барча учун ўз неъматларини текин ато етувчи Аллоҳнинг бандаси.
АБДУЛВОҲИД (а.)- битта, ягона, танҳо бўлган Аллоҳнинг бандаси.
АБДУЛЖАББОР (а.) – бандаларнинг ишларини ислоҳ к’илувчи Аллоҳнинг бандаси.
АБДУЛЖАЛИЛ (а.)- барча жиҳатдан мукаммал ва гўзал улуғ Аллоҳнинг бандаси.
АБДУЛЛАТИФ (а.)- лутфу еҳсон, чексиз марҳаматлар соҳиби бўлган Аллоҳнинг бандаси.
АБДУЛАҲАД (а.)- якка-ягона бўлган Аллоҳнинг бандаси.
АБДУЛКАРИМ (а.)- карим к’илувчи, саховат кўрсатувчи ва бандаларининг гуноҳларини кечирувчи, авф етувчи Аллоҳнинг бандаси.
АБДУЛЛОҲ (а.)- Аллоҳнинг бандаси.
АБДУЛМАЛИК (а.)- подшоҳ Аллоҳнинг бандаси.
АБДУЛФАТТОҲ (а.) – раҳмат хазиналарини очувчи Аллоҳнинг бандаси.
АБДУЛХОЛИК’ (а.)- яратувчи Аллоҳнинг бандаси.
АБДУЛК’АҲҲОР (а.)- барчани бўйсўндирувчи Аллоҳнинг бандаси.
АБДУЛК’ОДИР (а.)- ҳамма нарсага к’одир бўлган, куч к’удрат соҳиби Аллоҳнинг бандаси.
АБДУЛҒАФУР (а.) – бандаларинннг гуноҳларини яшириб, жазо бермай турувчи Аллоҳнинг бандаси.
АБДУЛҒАФФОР (а.) – бандаларининг хато ва гуноҳларини кечирувчи Аллоҳнинг бандаси.
АБДУЛҒАНИ (а.)- ҳеч нарсага еҳгиёжсиз, бой Аллоҳнинг бандаси.
АБДУЛҲАЙ (а.)- абадий тирик Аллоҳнинг бандаси.
АБДУЛҲАМИД (а.)- ҳамиша, доимо ҳамду санога, мак’говга сазовор бўлган Аллоҳнинг бандаси.
АБДУЛҲАКИМ (а.) – ҳикмат ва чексиз билимлар соҳиби бўлган Аллоҳнинг бандаси.
АБДУЛҲАФИЗ (а.)- ўз панохдда сак’ловчи Аллоҳнинг бандаси.
АБДУРРАЗЗОК’ (а.) – барча тирик мавжудодга ризк’ берувчи Аллоҳнинг бандаси.
АБДУРРАУФ (а.)- ўта меҳрибон, раҳмати кенг Аллоҳнинг бандаси.
АБДУРРАШИД (а.)- барча ишлари тўғри чик’увчи Аллоҳнинг бавдаси.
АБДУРРАҲИЙМ (а.) – раҳмли Аллоҳнинг бандаси.
АБДУРРАҲМОН (а.) – ўта меҳрибон Аллоҳнинг бандаси.
АБДУССАМАД (а.)- ҳожатбарор Аллоҳнинг бандаси.
АБРОР (а.)- покиза, яхши хулк’-атвор егаси.
АДОЛАТ (а.) – одиллик.
АЗАМАТ (а.)- улуғ, к’удратли.
АКБАР (а.)- буюк, улур.
АКМАЛ (а.) – енг етук, енг мукаммал.
АКРАМ (а.)- карамли, сахий
АЛИ (а.)- олий, енг юксак.
АЛИШЕР (а.-ф.т.)- шердек к’удратли, жасур, довюрак бола. Алидек куч-к’удрат ва ак’л-заковат егаси бўлсин.
АМИР (а.)- ҳукм к’илувчи, ҳукмдор, йўлбошчи.
АНБАР (а.) – ёк’имли, хушбўй, ажойиб ҳидли.
АНВАР (а.)- нурли, ёруғ, чароғон ёки ик’боли порлок’ бола.
АРСЛОН (а.)- шер, шердек к’удратли, довюрак, к’ўрк’мас бўлсин.
АСАД (а.) — Шер. Асад ойида туғилган бола ёки Шердек кудратли, к’ўрк’мас, довюрак бўлсин.
АСАДУЛЛОҲ (а.) – Аллоҳнинг шери ёки Аллоҳнинг шердек к’удратли, довюрак, жасур бандаси.
АСАЛ (а.) – асалдек ширин, севимли к’из.
АСОМИДДИН (а.)- диннинг кўмаги, ёрдами, мадади.
А’ЗАМ (а.)- енг буюк.
АҲМАД (а.) – Аллоҳга олк’иш ва ҳамду санолар айтувчи, олк’ишга сазовор, мак’товга лойик’.
АҲРОР (а.)- меҳру мурувватли, мархаматли.
Б
БАДРИДДИН (а.) – диннинг тўлин ойи.
БАРНО (ф.т.) – келишган, чиройли.
БАСАНДА (ф.т.) – оилада кетма-кет к’излар туғилса, енди етарли бўлди, енди киз бола тугидиши тўхтасин, деган маънода ушбу исм к’ўйилган.
БАХТИЙОР (ф.т.) – бахт-саодат, к’увонч ёр бўлсин.
БАҲОДИР (ф.т.) – ботир, куч-к’удратли.
БАҲОР (ф.т.) – баҳорда туғилган фарзанд ёки ҳаётда баҳордек гўзал, чиройли, файзли бўлсин.
БАҲРИДДИН (а.) – диннинг нури, шуласи.
БАҲРОМ (ф.т.) — Миррих (Марс) сайёрасининг номи бўлиб, у к’адимдан бахт ва саодат тимсоли сифатида тараннум етилган, шу билан бир к’аторда к’адимги ерон шоҳларидан бири бўлган Баҳромга хам нисбат берилиб, куч-к’удрат соҳиби бўлсин, деган маънода хам ушбу ном болага берилган.
БЕКЗОД (ўзб-ф.т.) – беклар авлодидан бўлган бола ёки бек фарзанди, боласи.
БЕКМУРОД (ўзб-а.) – беклар авлодидан бўлган бола улгайиб, орзу мак’садига етсин.
БЕРДИМУРОД (ўзб-а,) – Аллоҳ бизга ўғил ато килиб, орзу мак’садимизга етказди еки Аллоҳ берган бола вояга етиб, мурод-мак’садига еришсин.
БЕҲЗОД (ф.т.)- яхши саодатли кунда туғилган, яхши аслзода бола.
БЕҲРУЗ (ф.т.)- бахт-саодатли кунда туғилган бола.
БИБИХОЛ (ўзб-ф.т.) – хол билан туғилган, еътиборли аслзода к’из.
БИНАФША (ўзб.)- бинафшадек нафосатли, сулув, кўркам
БОБУР (ўзб.)- йўлбарс.
БОЗОР (ф.т.) – бозор куни туғилган бола.
БОЙМУРОД(ўзб-а.) – бой-бадавлат бола, улғайиб орзу муродига етсин.
БОЙК’ОБИЛ (ўзб-а.)- ес-ҳушли, ак’лли, мўмин-к’обил бола, улғайиб бой-бадавлат бўлсин.
БОЛТА (ўзб.)- киндиги болта билан кесилган бола ёки болтадек кескир, ўткир, мустаҳкам бўлсин.
БОТИР(ўзб-мўг.) – мард, паҳлавон, довюрак, жасур.
БЎРИ (ўзб.)- туғилганда тиши мавжуд бўлған бола.
В
ВАФО (а.) – вафоли, садок’атли, содик’.
ВОСИЛ (а.) – висолга етишган.
Г
ГАВҲАР (ф.т.) – гавҳардек к’имматли, бебаҳо, асл, зебо к’из.
ГАВҲАРШОД(ф.т.) – гавҳардек бебаҳо, к’имматли, к’адрли, к’увнок’, шоду хуррам зебо к’из.
ГУЛАНДОМ (ф.т.) – гулбадан, нозик, гўзал к’из.
ГУЛАСАЛ (ф.т-а.) – гулдек чиройли, нафис, асалдек ширин, тотли, севимли к’из.
ГУЛЖАМОЛ (ф.т-а.) – ҳусни жамоли гуддек зебо к’из.
ГУЛЖАҲОН (ф.т.)- жаҳоннинг гулдек гўзал кизи.
ГУЛНОЗ (ф.т.) – гулдек нозик ва нозли гўзал киз.
ГУЛРУҲ (ф.т.) – юзи гулдек гўзал к’из.
ГУЛЧЕҲРА (ф.т.) – гулюзли, чиройли к’из.
ГУЛШАН (ф.т.) – ҳаёти гулзордек файзу тароватли бўлсин.
ГУЛШОД (ф.т.) – гулдек гўзал, сулув, шоду хуррам
ГЎЗАЛ (ўзб.) – зебо, сулув, чиройли
Д
ДАВЛАТ (а.) – давлатманд, бой, саодатли, толеи порлок’ бўлсин.
ДАВРОН (а.) – даврининг, замонасининг бахтиёр фарзанди бўлсин.
ДИЛАФРЎЗ (ф.т.) – кўнгилни ёритувчи, к’албни к’увончга тўлдирувчи зебо к’из.
ДИЛБАР (ф.т.) – кўнгилни олувчи, суюкли, гўзал.
ДИЛМУРОД (ф.т-а.) – дилдаги муродга, орзуга етказган бола.
ДИЛНАВОЗ (ф.т.) – дилни еркаловчи, кўнгилга завк’у шавк’ бағишловчи севимли зебо к’из.
ДИЛНОЗ (ф.т.) – нозик к’алб соҳиби.
ДИЛОВАР (ф.т.) – жасур, к’ўрк’мас, довюрак, шижоатли.
ДИЛОРО (ф.т.) – кўнгилни безовчи, дилга оро берувчи к’из.
ДИЛОРОМ (ф.т.) – дилга ором берувчи, кўнгилга таскин
ва ҳузур-халоват бахш етувчи.
ДИЛРАБО (ф.т.) – кўнгилни жалб к’илувчи, дилни тортувчи, суюкли, гўзал к’из.
ДИЛШОД (ф.т.) – дили шод бўлиб юрсин ёки к’албларга севинч, шоду хуррамлик бахш етган бола.
ДУРДОНА (а-ф.т.) – инжу, дур донасидек бебаҳо, к’адрли, чиройли к’из.
Е
ЕТИМ (а.) – якка, ягона, танҳо, ёлғиз.
ЙО
ЙОДГОР (ф.т.) – агар бола дунёга келгандан кейин отаси ёки онаси оламдан ўтиб к’олса, унга марҳумдан есдалик, ёдгорлик бўлсин деб ушбу исм берилади.
ЙОРК’ИНОЙ (Узб.) – келажаги ёруғ, нурли ва ойдек гўзал к’из.
ЙОК’УБ (к’ад.яҳ.) – изидан борувчи, сабр-ток’атли, довюрак, жасур.
ЙОК’УТ (к’ад.яҳ-а.) – ранги к’изил бўлган к’имматбаҳо ноёб тош.
Ж
ЖАВЛОН (а.) – чак’к’он, чиройли, шаҳдам к’адам ташловчи.
ЖАЛОЛ (а.) – улуғ, буюк, кўркам.
ЖАЛОЛИДДИН (а) – диннинг улуғворлиги ёки диннинг юксак намояндаси.
ЖАМОЛ (а.) – чиройли, кўркам бола.
ЖАМШИД (ф.т.) – буюк, к’удратли.
ЖАСУР (а.) – довюрак, к’урк’мас, жасоратли.
ЖАҲОНГИР (ф.т.) – жаҳонни забт етувчи, фотиҳ.
ЖУМА (а.) – жума куни туғилган бола.
ЖУМАГУЛ (а.ф.) -жума куни туғилган, гулдек чиройли сулув к’из.
ЖУМАК’УЛ (а.-ўзб.)- Аллоҳнинг жума куни туғилган бандаси ЖУМАНАЗАР (а.) – жума куни берилтан туҳфа.
ЖЎРА (ф.т.) – дўст, ўрток’, ҳамдам.
З
ЗАЙНАБ (а.) – келишган, хушк’омат, сулув к’из.
ЗАЙНИДДИН (а.) – дининг безаги, чиройи, кўрки.
ЗАРИНА (ф.т.) – зарли, чиройли к’из.
ЗАРИФ (а.) – беғубор, покиза, нозик таъб, ўгкир ак’л соҳиби.
ЗАРИФА (а.) – иффатлн, покиза, нозик таъб, фаҳм-фаросатли к’из.
ЗАФАР (а.) – толиб, саодатманд.
ЗЕБИНИСО (ф.т.-а.) – аёлларнинг зеби, гўзал, зебоси.
ЗЕБО (ф.т.) – гўзал, сулув, чиройли к’из.
ЗИЙО (а.) – нурли, толеи порлок’ бола.
ЗИЙНАТ (а.) – зийнатли, безанган, ораста, кўркам к’из.
ЗОЙИР (а.) – зиёратчи.
ЗОКИР (а.) – Аллоҳни зикр к’илувчи, ёдга олувчи.
ЗУБАЙДА (а.) – аёлларнинг танлаб олингани, енг яхшиси.
ЗУЛФИЙА (ф.т.) – жингалак сочли, сулув к’из.
ЗУЛХУМОР (а.) – интик’ бўлиб кўпдан кугилтан к’из.
ЗУМРАД (ф.т.) – зумраддек к’имматли, чиройли, зебо к’из.
ЗУҲРО (а.) – Зуҳро юлдузидек нурли, чиройли, сулув ва ик’боли порлок’ к’из.
И
ИБОДАТ (а.) – тоат-ибодат к’илиш, Худога сиғинувчи, Унга бўйсунувчи ёки ибодат пайтида туғилган к’из.
ИБОДУЛЛОҲ (а.) – Аллоҳнинг бандалари, к’уллари.
ИБРОҲИМ (к’ад.яҳ.) – халк’ларнинг отаси.
ИЗЗАТУЛЛОҲ (а.) – Аллоҳнинг ҳурмат-иззатли бандаси бўлсин.
ИЛҲОМ (а.) – руҳий кўгаринкилик, руҳланиш, авжланиш.
ИМОМ (а.) – олдинда турувчи пешво, диний раҳнамо.
ИНТИЗОР (а.) – интизор бўлиб кўпдан орзик’иб кутилган к’из.
ИРОДА (а.) – Худонинг иродаси билан дунёга келтан к’из.
ИСКАНДАР (юн.) – к’ўркмас, довюрак, жасур, мардларниш сардори, бошлиш.
ИСЛОМ (а.) – бўйсунувчи, итоаткор, художой.
ИСМОИЛ (к’ад.яҳ.) – Худо ешитди; Худодан сўраб олинган бола.
ИСРОИЛ (к’ад.яҳ.) – Аллоҳга итоат к’илувчи, Аллоҳ йўлида курашчи.
ИХТИЙОР (а.) – ихтиёри, ерки ўзида, ҳур, озод.
ИК’БОЛ (а.) – бахту саодат, ёрур келажак, ҳаёт.
Й
ЙЎЛДОШ (ўзб.-ф.т.) – ҳамроҳ.
К
КАМОЛ (а.) – етук.
КАМОЛИДДИН (а.) – диннинг камоли, ривожи ёки диннинг баркамол, етук намояндаси.
КОМИЛ (а.) – етук, мукаммал.
КАМОЛА (а.) – етук, баркамол к’из.
КОМРОН (ф.т.) – мак’садга еришувчи, саодатманд, кудратли, омадли, толеи порлок’.
КУМУШ (ўзб.) – кумушдек бебаҳо, к’имматбаҳо, к’адрли, сулув к’из.
Л
ЛАЙЛИ (а.) – тун к’изи, тунда туғилган к’из.
ЛАТИФА (а.) – меҳрибон, мулойим к’из.
ЛАТОФАТ (а.) – латофатли, покиза, шафк’атли, зебо к’из.
ЛОБАР (а-) – чиройли, келишган, ёкзимли, дилкаш к’из.
ЛОЛА (ф.т.) – лоладек нафосатли,чиройли, кўркам, гўзал
ЛУТФИЙА (а.) – мурувватли, меҳрли, сулув к’из.
ЛУТФУЛЛОҲ (а.) – Аллоҳнинг лутфу еҳсони, муруввати, марҳамати.
М
МАВЖУДА (а.) – яратилган, бор, барҳаёт.
МАВЛУДА (а.) – хосиятли, мук’аддас кунда дунёга келган к’из.
МАДИНА (а.) – бу исм Арабистондаги мук’аддас зиёратгоҳ шаҳар бўлган Мадина номидан олинган.
МАЛИКА (а.) – малика еки шоҳ авлодидан бўлган аёл.
МАЛОҲАТ (а.) – кўркам, гўзал, малоҳатли к’из.
МАСТУРА (а) – пардали, иффатли, покиза к’из.
МАТЛУБА (а.) – илтижо к’илиб сўраб олинган к’из.
МАФТУНА (а.) – мафтун к’илувчи, жозибали, дилкаш к’из.
МАҲБУБА (а.) – севилган, суюкли, дилбар к’из.
МАҲЛИЙО (а.) – ўзига жалб етувчи, кўнгилни ром к’илувчи, сеҳрловчи, назокатли, жозибали, сулув к’из.
МАҲМУД (а.) – мак’талган, мак’говга лойик’.
МЕҲРИНИСО – аёлларнинг к’уёши.
МИРЗА (ф.т.) – саводли, ўк’имишли билимдон бўлиб ўссин.
МОҲИГУЛ (ф.т.) – ойдек сулув, чиройли ва тулдек гўзал к’из.
МОҲИДИЛ (ф.т.) – кўнгилнинг ойи ёки кўнглимизни ойдек еритган, нурга тўлдирган сулув к’из.
МОҲИНУР (ф.т-а.) – ой нуридек покиза, сулув к’из.
МОҲИРА (а.) – маҳоратли, пишик’ к’из.
МУАЗЗАМ (а.) – азим, улуғ, буюк.
МУАТТАР (а.) – хушбўй хид таратувчи.
МУБОРАК (а.) – к’утлуғ, саодатли.
МУЗАФФАР (а.) – зафар к’озонувчи, ғалабага еришувчи, голиб.
МУНАВВАР (а.) – нурли, чароюн, ёруғ.
МУНИРА (а.) – нур сочувчи, юзидан нур таралувчи, нурли, зебо к’из. МУНИС (а.) – дўст, ҳамдам.
МУРОД (а.) – улгайиб мурод-мак’садига етсин ёки орзу, муродга ериштирган бола.
МУСАЛЛАМ (а.)- бўйсунувчи, итоаткор.
МУСУЛМОН (а.) – Ислом динига еътик’од к’илувчи, иймонли, художой.
МУХТОР (а.) – танланган, сайланган, еркин, озод.
МУШАРРАФ (а.) – шарафланган, шарафли, ҳурмат-еҳтиромга еришган.
МУЙАССАР (а.) – Аллоҳ етказган, муяссар к’илған фарзанд.
МУК’АДДАМ (а.) – биринчи фарзанд.
МУК’АДДАС (а.) – к’утлуғ, табаррук, мук’аддас, азиз.
МУҲАММАД (а.) – мак’таладиган, мак’товга, олк’ишга лойик’, сазовор.
МУҲАРРАМ (а-) – мухарррам ойнда дунёга келган бола.
МУҲТАРАМ (а.) -енг ҳурматли, еъзозли.
Н
НАВРЎЗ (фт.) – янги кун, янги кунда – Наврўз куни туғилган бола.
НАЖМИДДИН (а.) – диннинг юлдузи, диннинг ик’болн.
НАЗАР (а.) – Аллоҳ назар к’илган, Аллоҳнинг назари тушган бола.
НАЗИРА (а.) – авлиёлар, ешонларга назир к’илинган, бағишланган к’из.
НАЗИФА (а.) – покиза.
НАЗОКАТ (а.) – нозиклик, нозик табиатли, нозанин сулув к’из.
НАЗРУЛЛОҲ (а.) – Аллоҳга назр к’илннган, бағишланган бола.
НАМОЗ (ф.т.) – намоз вак’гида туғилган бола.
НАРГИЗ (а.) – наргисдек нафосатли, нозик, гўзал к’из.
НАРИМОН (а-ф.т.) – жасур, к’ўрк’мас, куч-к’удратлн.
НАСИБА (а.) -ризк’и бугун, насибали к’из бўлсин.
НАСИМ (а.) – тонг пайти зсадшан шабададек юмшок’ кўнгилли, мулойим табнатли, ёк’имли бола.
НАСИМА (а.) – тонг шамолидек ёк’нмли, ҳузурбахш, мулойим табиатли, юмшок’ кўнгил, покиза, нафосатлв
НАСРИДДИН (а.) – диннинг ёрдами, кўмага.
НЕ’МАТ (а.) – ризк’и бутун, насибаси тўкис бўлсин.
НЕ’МАТУЛЛОҲ (а.) – Аллоҳвинг саховати, марҳамати, Аллоҳшнг неъмати.
НИГИНА (ф.т.) – узук, к’имматбаҳо узук’дек бебаҳо, азиз, гўзал к’из.
НИГОРА (ф.т.) – чиройли юзли, зебо, тенгсиз ҳусн соҳибаси.
НИЗОМ (а.) – тартиб-интизомли,одоб-ахлок’ли бола бўлсин.
НИЗОМИДДИН (а.) – диний илмларни, тартиб-к’оидаларни мукаммал билувчи, дин ривожига ҳисса к’ўшувчи.
НИЛУФАР (ҳинд.) – нилуфардек нафосатли, нозик ва зебо к’из.
НИШОН (ф.т.) – бола туғилганда унинг баданида бирон хил белги бўлса ёки отасидан нишона бўлсин деган маънода ушбу исм кўйилади.
НОДИР (а.) – ноёб, к’имматбаҳо, к’адрли бола.
НОДИРА (а.) – тенгсиз, бебаҳо, беназир, бек’иёс гўзаллик соҳибаси.
НОРБОЙ (ф.т-ўзб.) к’изил холли бола улғайиб бой-бадавлат бўлсин.
НОРМУРОД (ф.т-а.) – к’изил холли бола орзу муродларимизга ериштирди ёки к’изил холли бола соғ-омон улғайиб истагига, муродига етсин.
НОРМУҲАММАД (ф.т.-а.) – к’изил холли болани Муҳаммад (с.а.в.) охиратда шафоат к’илсинлар.
НОРМЎМИН (ф.т-а.) – к’изил холли бола, аклли, доно, мўмин-к’обил бўлсин.
НОРОЙ (ф.т-ўзб.) – к’изил хол билан туғилган, ойдек зебо, кўркам к’из.
НОРТОЖИ (ф.т.) – к’изил холли бола.
НОРХОЛ (ф.т.) – баданида к’изил хол билан туғилган к’из.
НОРК’ОБИЛ (ф.т-а.) к’изил хол билан туғилган бола, улғайиб к’обил бўлсин.
НОСИР (а.) – ёрдам берувчи, ғолиб.
НУРББК (а-ўзб.) – беклар авлодига мансуб бўлган толеи нурли, ик’боли порлок’ бола.
НЎРЖАМОЛ (а.) -нур юзли, чиройли, гўзал к’из.
НУРИДДИН (а.) – диннинг нури, зиёси, маш’али.
НУРУЛЛОҲ (а.) – Аллоҳнинг нури, зиёси, ёғдуси.
НУСРАТ (а.) – ёрдам берувчи, кўмак берувчи, голиб.
НУСРАТУЛЛОҲ (а.) – Аллоҳнинг кўмаги, муруввати.
О
ОБИД (а.) – Аллохга сиғинувчи, Унга ибодат к’илувчи.
ОБИДА (а.) – Аллохга ибодат к’илувчи, так’водор к’из.
ОБОД (ф.т.) – ҳаёти обод, серфайз, насибаси бутун бўлсин.
ОДИЛ (а.) – адолатли, ҳак’гўй.
ОДИНА (ф.т.) – хосиятли бўлган, муборак кун ҳисоблашан жума кунида туғилган бола.
ОЗОД (ф.т.) – озод, ҳур, еркин.
ОЗОДА (ф.т.) – ҳур, еркин, покиза к’из.
ОЗОДБЕК (ф.т-ўзб.) – беклар авлодига мансуб бўлган ҳур, еркин, саодатманд бола.
ОЙГУЛ (ўзб-ф.т.) – ойдек чиройли, сулув, гулдек чиройли к’из.
ОЙДИН (ўзб.) – ойдин, ёруғ кечада туғилган к’из ёки хаёти нурли, ик’боли порлок’, чароюн бўлсин.
ОЙЖАМОЛ (ўзб-а.) – ойдек гўзал ҳусн соҳибаси, ой юзли зебо к’из.
ОЙНИСА (ўзб-а.) – аёлларнинг ойдек сулуви, зебоси.
ОЙША (а.) – барҳаёт яшовчи.
ОЛИМ (а.) – илм сохиби.
ОЛИМА (а.) – илмли, билимдон к’из.
ОЛИЙА (а.) – олий, улуғ, юксак мартабали.
ОЛЛОЙОР (а-ф.т.) – Аллоҳ ёр, мададкор бўлсин, хамиша ҳамдам, ҳамроҳ бўлсин, к’ўллаб ўз паноҳида асрасин.
ОМОН (а.) – ўсиб, улғайиб соғ-омон бўлсин.
ОМОНУЛЛОҲ (а.) -Аллоҳнинг ўзи хар к’андай хавф-хатар ва офатларддн омон сак’лайдиган бола.
ОРЗИГУЛ (ф.т.) – орзу к’илиб ертпилган гулдек сулув, дилрабо к’из.
ОРЗУ (ф.х.) – ота-онасини орзусига ериштирган, мак’садига етказған ёки орзик’иб кутилган бола.
ОРИФ (а.) – маърифатли, билимли, ак’лли, Аллоҳни таниган художўй, так’водор.
ОРТИК’ (ўзб.) – баданида бирор ортик’ча аъзо билан туғилган бола.
ОТАБЕК (ўзб.) – бекларнинг бошлиғи, сардори.
ОК’ИЛ (а.) – ак’лли, доно, зукко.
ОК’ИЛА (а.) – ак’лли, зукко, доно к’из.
П
ПАНЖИ (ф.т.) – одатда оиладаги бешинчи болага ушбу ном к’ўйилади. Панж-беш маъносини англатади.
ПАРДА (ф.т.) – парда билан туғилган бола.
ПЎЛАТ (ф.т.) – пўлатдан кучли, иродали, мустаҳкам бўлиб улғайсин.
Р
РАВШАН (ф.т.) – нурли, ёруғ, чароғон ёки ик’боли порлок’ бола бўлсин.
РАЖАБ (а.) – Ражаб ойида, йаъни ҳижрий йилнинг еттинчи ойида туғилган бола.
РАМАЗОН (а.) – к’утлуғ, муборак ой ҳисобланмиш к’амарий йилнинг 9 ойида туғилган бола.
РАМЗИДДИН (а.) – диннинг рамзи, тимсоли.
РАСУЛ (а.) -Аллоҳнинг елчиси.
РА’НО (а.) – раъногуддек сулув, чиройли, пурлатофат к’из.
РАҲМАТ (а.) – меҳрибон, раҳмдил, шафк’атли.
РАҲМАТУЛЛОҲ (а.) – Аллоҳнинг раҳмати, муруввати, марҳамати билан дунёга келтан бола.
РИЗО (а.) – розилик.
РОБИЙА (а.) – оиладаги тўртинчи фарзанд.
РОЗИЙА (а.) – розилик, мамнунлик, шукроналик бахш етган, суюкли, ёк’имтой, дилкаш к’из.
РОҲАТ (а.) тинч-омон, роҳатда, ҳузур-ҳаловатда яшасин.
РУСЛАН (ф.т.) – арслон, к’ўрк’мас, жасур, к’удратли, довюрак.
РУСТАМ (паҳл.) – куч-к’удратли, ботир, енгалмас, довюрак жасур, матонатли.
РУХШОНА (ф.т.) – чиройли, гўзал юзли, кўркам, сулув
РЎЗИ (ф.т.) – ризк’и бутун, насибали, бахт-саодатли бўлсин.
РЎЗИМУРОД (ф.т-а.) – ризк’-насибали бола улғайиб мурод-мак’садига етсин.
РЎЗИМУҲАММАД (ф-т-а.) – ризк’ли, насибали болани Муҳаммад (с.а.в.) охиратда шафоат к’илсинлар.
РУЗИХОЛ (ф.т.) – ризк’ли, насибали, хол билан туғилган к’из,
С
САДОК’АТ (а.) – содик’, садок’атли, вафодор.
САДРИДДИН (а.) – диннинг баланд мартабали, юк’ори мавк’ега ега раҳнамоси, диншшг улуғ намояндаси.
САИД (а.) – бахт саодатли.
САИДА (а.) – омадли, бахтли, саодатли.
САЙИД (а.) – ега, бошлик’, раҳнамо, аслзода, олийнасаб.
САЙИДА (а.) – олийнасаб сайидлар авлодига мансуб к’из.
САЙИДБЕК (а.) – аёлзода, олийнасаб беклар авлодидан бўлган бола.
САЙИДМУРОД (а.) – олий насаб, аслзода, сайидлар авлодига мансуб бола. Улғайиб мурод-мак’садига етсин.
САЙФИДДИН (а.) – диннинг к’иличи.
САЙФУЛЛОҲ (а.) – Аллоҳнинг к’иличи.
САЛИМ (а.) – соғлом, соғу саломат.
САЛОМАТ (а.) – омон-есонлик, соғу саломатлик.
САМАНДАР (а.) – ўт ичида яшовчи, ўтдан пайдо бўладиган жонзот, ўлмас, мустаҳкам иродали.
САНАМ (а.) – мажусийлар илоҳи, маъбудаси; зебо, суюкли к’из.
САОДАТ (а.) – бахтли, саодатли, ик’боли порлок’ к’из.
САРВАР (а.) – йўлбошчи, раҳнамо.
САРВИНОЗ (ф.т.) – к’адди-к’омати тикка ўсувчи, сарв дарахтидек келишган ва нозик к’из.
САРДОР (ф.т.) – раҳнамо, етакчи, йўлбошчи, бошлик’.
САФАР (а.) – Сафар ойида ёки сафар вак’тида дунёга келган бола.
САФАРАЛИ (а.) – Сафар ойида ёки сафар пайтида туғилган бола Алидек куч-к’удрат, ак’л-заковат егаси бўлсин.
САФАРГУЛ (а-ф.т.) – Сафар ойида ёки сафар пайтида дунёга келган гулдек кўркам, зебо к’из.
СА’ДУЛЛОҲ (а.) – Аллоҳ ато етган бахт-саодат ёки Аллоҳнинг ик’боли порлок’, бахту саодатли бавдаси.
СЕВАР (ўзб.) – севимли, ёк’имли фарзанд.
СИРОЖ (а.).- маш’ал.
СИРОЖИДДИН (а.) – диннинг нури, маш’али.
СОАТ (а.) – хосиятли, бахтли соатда туғилган бола.
СОБИР (а.) -;чидамли, сабру ток’атли, иродаси мустаҳкам бола.
СОБИТ (а.) – мустаҳкам, чидамли, келишган, чиройли бола.
СОДИК’ (а.) – садок’атли, вафодор.
СОЖИДА (а.) – сажда к’илувчи, Аллоҳга сиғинувчи мусулмон к’из.
СОЛИҲ (а.) – покиза, пок, солиҳ амаллар к’илувчи.
СОҲИБ (а.) – хўжайин, ега, дўст, ҳамдам.
СУЛТОН (а.) – подшоҳ, ҳукмдор, юксак мартаба, обрў-еътибор егаси бўлсин.
СУЛТОНАЛИ (а.) – юксак обрў-еътибор, мартаба егаси бўлсин еки ушбу бола Алидек куч-к’удрат, юксак ак’лу заковат егаси бўлсин.
СУЛТОНМУРОД (а.) – юксак мавк’ели, мартабалар, обрў-еътибор соҳиби бўлиб етишсин, орзу-муродига еришсин.
СУЛТОНОЙ (а-ўзб.) – олий мартаба, мавк’ели, обрў, еътибор соҳибаси бўлган ойдек гўзал, зебо к’из.
СУРАЙЙО (а.) – юзи Сурайё юлдузидек нурли, ёруғ, гўзал к’из, ик’боли Сурайё юлдузидек порлок’ бўлсин.
Т
ТАБАССУМ (а.) – ҳаёти шодликка, к’увончга тўлик’ бўлсин ёки кулиб, жилмайиб турувчи, чеҳрасидан табассум аримайдиган к’из.
ТАЛ’АТ (а.) – юз кўриниши чиройли, гўзал бола.
ТЕМИР (ўзб.) – темирдек мустаҳкам иродали бўлсин.
ТЕША (ўзб.) – тешадек ўткир, кескир бўлсин, мустаҳкам бўлсин еки киндиш теша билан кесилган бола.
ТИЛОВМУРОД (ўзб-а.) – тилаб олинган, Худодан сўраб олинган бола улғайиб мурод-мак’садига етсин.
ТОЖИДДИН (ф.т-а.) – дшнинг тожи, диннинг юксак билимдони, улуғ намояндаси.
ТОЖИМУРОД (ф.т-а.) – хол билан туғилган бола улғайиб мурод-мак’садига етсин ёки холли бола орзу-муродимизга ериштирди.
ТОЖИНИСО (ф.т-а.) – аёлларнинг тожи, улуғи, еътиборга сазовори ва енг гўзали.
ТОЛИБ (а.) – талаб к’илувчи, илм изловчи.
ТОШМУРОД (ўзб-а.) – тошдек маҳкам, мустаҳк’ам иродали бола улғайиб мурод-мак’садига етсин.
ТОШПЎЛАТ (ўзб-ф.т) – тош ва пўлатдек мустаҳкам бола, узок’ умр кўрсин.
ТОҲИР (а.) – покиза, бегуноҳ.
ТУРСУН (ўзб.) – нобуд бўлмасин, соғу саломат ўссин, омон к’олсин, яшаб кетсин.
ТУРҒУН (ўзб.) – туриб к’олсин, нобуд бўлмасин, умри узок’ бўлсин.
ТЎЛК’ИН (ўзб.) – яйраб, шоду хуррам бўлиб, завк’у шавк’к’а тўлиб юрсин.
ТЎРА (ўзб.) – юк’ори маргаба, мавк’е егаси, аслзода.
У
УБАЙДУЛЛОҲ (а.)- Аллохнинг кичик к’ули.
УЛДОНА (ўзб-ф.т.) – ушбу доно, зукко, ак’лли, фаҳм-фаросатли к’издан кейинги фарзанд ўғил бўлсин.
УЛУРБЕК (ўзб.) – улуғ, куч-к’удратлн, ҳукмдор ёки бекларнинг улуғ, буюк сардори, бошлиғи.
УМАР (а.) – мангу барҳаёт яшовчи.
УМИД (ф.т.) – умид билан кутилган ёки яшаб кетишига умид к’илинган бола.
УМИДА (ф.т.) – орзу-умид билан кутилган ёки яшаб кетишига умид к’илинган к’из
УМИДУЛЛОҲ (ф.т.-а.) – Аллоҳ етказган орзу-умид.
УСМОН (а.) – синик’чи, даволовчи, табиб.
УЧК’УН (Узб.) – ҳаёти ёруғ, нурли, толеи порлок’ бўясин.
Ф
ФАЗИЛАТ (а.) – яхши хислатли.
ФАЗЛИДДИН (а.) – диннинг фазли, камоли.
ФАЙЗУЛЛОҲ (а.) – Аллоҳнинг марҳамати ёки Аллохнинг ризк’у насибали, омадли бандаси.
ФАРАНГИЗ (ф.т) – нур таратувчи, шу’ла сочувчи гўзал к’из.
ФАРИД (а.) – якка, ягона.
ФАРИДА (а.) – якка, ягона, тенгсиз к’из.
ФАРМОН (ф.т.) – буйрук’, Аллоҳнинг фармони, амри билан дунёга келган бола.
ФАРОРАТ (а.) – ҳузур-халоват, роҳат-фароғатда яшасин.
ФАРРУХ (ф.т.) – юзидан нур ёгалувчи, очик’ чеҳрали, чиройли, кўркам.
ФАХРИДДИН (а.) – диннинг фахри, ғурури.
ФЕРУЗ (ф.т.) – енгилмас, юлиб.
ФЕРУЗА (ф.т.) – ғолиб, ик’боли баланд зебо к’из.
ФИРУЗ (ф.т.) – саодатли, ик’боли порлок’ ёки енгилмас, ғолиб,
ФИРУЗА (ф.т.) – саодатли ёки фирузадек бебаҳо, к’имматли, гўзал, зебо к’из ёки нурли, юзидан нур таралувчи.
ФОЗИЛ (а.) – билимдон, доно, зукко.
ФОЗИЛА (а.) – билимли, зукко к’из.
Х
ХАЙРИДДИН (а.) – диннинг хайру саховати ёки хайру саховатпеша, ҳимматли дин намояндаси.
ХАЙРУЛЛОҲ (а.) – Аллоҳнинг хайру саховати, муруввати, Аллоҳнинг туҳфаси.
ХАЛИЛ (а.) – севимли, азиз дўст.
ХОЛБЕК (ф.т-ўзб.) – беклар авлодидан бўлган холли бола.
ХОЛБЕКА (ф.т-ўзб.) – беклар авлодидан бўлтан холли к’из.
ХОЛБИБИ (ф.т-ўзб.) – юк’ори мавк’ега ега, баланд мартабали холли к’из.
ХОЛБОЙ (ф.т-ўзб.) – хол билан тушлган бола вояга етиб, улғайиб давлатманд, бой бўлснн.
ХОЛДОР (ф.т.) – хол билан туғилган холли бола.
ХОЛМИРЗА (ф-т.) – холли бола, билимдон, доно, ўк’имишли,саводхон бўлиб етишсин.
ХОЛМУРОД (ф.т-а.) – холли бўлиб туғилган бола, ўсиб орзу-муродига етишсин.
ХОЛМУҲАММАД (ф.т-а.) – холли бўлиб туғилган болани Муҳаммад (с.а.в.) охиратда шафоат к’илсинлар.
ХОЛМЎМИН (ф.т-а.) – холли бўшб туғилган бола мўмин-к’обил бўлсин.
ХОЛТОЖИ (ф.т.) – баданида холи ва тожи мавжуд бўлган бола.
ХОНДАМИР (ўзб-ф.т.) – бу исм, олимларнинг таъкидлашича, аслида, “хованд амир” бўлиб, унинг маъноси Худо амр етувчи ҳукмдордир ёки Худонинг назари тушган, Худонинг йўлидан тўғри юрувчи, Унинг олк’ишига сазовор бўлган ҳукмрон.
ХОНЗОДА (ўзб-ф.т.) – хон ёки асилзодалар авлодидан бўлган к’из.
ХОСИЙАТ (а,) – яхши хислат ва фазилатлар сохибаси бўлсин ёки омадли ёки хосиятли кунда туғилган фарзанд.
ХУДОЙБЕРДИ (ф.т-ўзб.) – Худо берди, Аллоҳ ато етди. Аллоҳнинг марҳамати, туҳфаси бўлган бола.
ХУДОЙНАЗАР (ф.т-а.) – Худонинг назари тушган бола.
ХУМОР (а.) – кўпдан интик’лик билан орзик’иб кутилган бола.
ХУРРАМ (ф.т.) – шод, бахтиёр, хурсанд, бахтли бўлсин ёки к’увончли кунда туғилган бола.
ХУРСАНД (ф.т.) – шоду хуррам, бахтиёр бўлиб юрсин ёки к’увончли кунда туғилган бола.
ХУРШИД (ф.т.) — к’уёш бениҳоят чиройли, хушсурат ёки ик’боли к’уёшдек порлок’ бўлсин.
ХУРШИДА (ф.т.) – к’уёшдек ҳусну жамол соҳибаси бўлган гўзал, сулув, латофатли киз ёки ик’боли к’уёшдек порлок’ бўлсин.
Ч
ЧАРОС (ўзб.) – кўзлари чаросдек фусункор, жозибаля, чиройли к’из ёки к’оп-к’ора кўзлари катта к’из.
ЧОРИ (ф.т.) – оиладаги тўртинчи ўғил.
Ш
ШАБНАМ (ф.т.) – шудрингдек беғубор, покиза к’из.
ШАВКАТ (а.) – шон-шуҳрат, куч-к’удратли бола бўлсин.
ШАМСИДСИН (а.) – диннинг к’уёши.
ШАМСИЙА (а.) – к’уёшдек порловчи чароғон к’из, чиройли к’из.
ШАМСУЛЛОҲ (а.) – Аллоҳнинг нури, ёғдуси ёки Аллоҳнинг к’уёвдек порлок’ чеҳрали, чиройли бандаси.
ШАРБАТ (а.) – ёк’имли, ширин, суюкли к’из.
ШАРИФ (а.) – шарафли, мук’аддас, азиз.
ШАРИФА (а.) – азиз, к’адрли, шарафли к’из.
ШАФИК’А (а.) – шафк’атли, меҳру мурувватли, ок’ибатли к’из.
ШАҲБОЗ (ф.т.) – лочин, чакк’он, шиддаткор, шижоатли, довюрак, к’удратли бўлсин.
ШАҲИНА (ф.т.) – довюрак, мард, жасур, к’ўрк’мас к’из.
ШАҲЛО (а.) – катта, к’ора кўзли, гўзал к’из.
ШАҲНОЗ (ф.т.) – шоҳлар, асилзодалар авлодига мансуб нозли, нозик ва зебо, гўзал к’из.
ШАҲОБИДДИН (а.) – диннинг ёрк’ин, нурли юлдузи.
ШАҲОДАТ (а.) – гувоҳлик берувчи.
ШЕРАЛИ (ф.т-а.) – шердек довюрак, к’ўрк’мас, жасур, Алидек куч-к’удрат, ак’л-идрок егаси бўлсин.
ШЕРБОИ (ф.т-ўзб.). – шердек довюрак, жасур, баҳодир бола улғайиб бой-бадавлат бўлсин.
ШЕРЗОД (ф.т.) – шернинг боласи; шердек довюрак, к’ўрк’мас ботирлар авлодидан бўлган бола.
ШЕРМУРОД (ф.т-а.) – шердек к’ўрк’мас, жасур, довюрак бола мурод-мак’садига етсин.
ШЕРМУҲАММАД (ф.т-а.) – шердек довюрак, жасур, баҳодир болани Муҳаммад (с.а.в.) охиратда шафоат к’илсинлар.
ШЕРХОН (ф.т.-ўзб.) – хон, асилзодалар авлодига мансуб, шердек довюрак, жасур, баҳодир бола ёки шерларнинг шери, ҳукмдори, йаъни шердек довюрак баҳодирларнинг сардори.
ШЕРК’ОБИЛ (ф.т-а.) – шердек довюрак, жасур, баҳодир бола доно, ак’шш, к’обил бўлиб ўссин.
ШЕРК’УЛ (ф.т-ўзб.) – Аллоҳнинг шердек жасур, довюрак бандаси.
ШИРИН (ф.т.) – ёк’имли, азиз, суюкли, ширин бола.
ШОБЕРДИ (ф.т-ўзб.) – Аллоҳнинг марҳамати билан дунёга келган бола улғайиб улуғ мартабалар соҳиби бўлсин.
ШОДИ (ф.т.) – шодлик, к’увонч, бахтиёрлик.
ШОДИБЕК (ф.т-ўзб.) – беклар авлодидан бўлган шоду хуррам, к’увнок’, бахтиёр бола.
ШОДИГУЛ (ф.т.) – шоду хандон, бахтиёр, к’увнок’ ва гулдек зебо к’из.
ШОДИЙОР (ф.т.) – шоду хуррамлик, к’увонч, бахтиёрлик ҳамиша ҳамроҳи бўлсин ёки бизга шодликни ёр етган ёхуд к’увончли кунда туғилган бола.
ШОДИМУРОД (ф.т-а.) – шод, хуррам, бахтиёр бола улғайиб мурод-мак’садига етсин ёки шоду-хуррамлик, к’увонч-бахтиёрлик келтирган бола муродимизга етказди.
ШОДИМУҲАММДД (ф.т-а.) – шоду хуррам бахтиёр болани Муҳаммад (с.а.в.) охиратда шафоат к’илсинлар.
ШОДИЙА (ф.т.) – шод, хуррам, к’увнок’, бахтиёр ёки к’увончли кунда турилган киз.
ШОДМОН (ф.т.) – шод, бахтиёр, к’увнок’ ёки ҳаёти шодликка тўлик’ бўлсин ехуд к’увончли, шодмон кунда туғилган бола.
ШОИР (а.) – шоир, сўзга чечан, ҳозиржавоб, ширинсўз, нотик’ бўлсин.
ШОИРА (а.) – шоира бўлсин, сўзга чечан, ширинсухан, нотик’а к’из бўлсин.
ШОЙИСТА (ф.т.) – ҳурмат-еҳтиромга лойик’, еъзоз-еътиборга муносиб к’из.
ШОКИР (а.) – шукур к’илувчи, Аллоҳга шукур к’илувчи бола бўлсин ёки бизга фарзанд бергани учун Аллоҳга шукр.
ШОҲИДА (а.) – сулув, гўзал, зебо к’из.
ШОҲИМАРДОН (ф.т.) – мард, баҳодирлар шоҳи.
ШОҲРУҲ (ф.т.) – юзида шоҳлик аломатлари зоҳир бўлган келишган, зебо бола.
ШОҲСАНАМ (ф.т-а.) – гўзаллар, сулувлар шоҳи, зеболик’да беназир, бек’иёс к’из.
ШУКУР (а.) – к’аноат, сабру ток’ат к’илувчи, рози, миннатдор.
ШУКРУЛЛОҲ (а.) – бизга фарзанд ато к’илганлиги учун Аллоҳга беҳад ҳамду санолар, шукроналар бўлсин.
ШУҲРАТ (а.) – довруғ, обрў, шон, ифтихор.
Е
ЕЛБЕК (ўзб.) – улгайиб елнинг бега, сардори, йўлбошчиси бўлсин.
ЕЛДОР (ўзб-ф.т.) – улғайиб юк’ори мартабалар егаси, елнинг йўлбошчиси, раҳнамоси, ҳукмдори бўлсин.
ЕЛМУРОД (ўзб-а-.)- ел орзу к’илган фарзанд бўлсин, елини орзу-муродига ериштирсин.
ЕРАЛИ (ўзб-а.) – жасур, дойюрак, мард бола Алидек куч-к’удрат, ак’л-заковатли бўлсин.
ЕРГАШ (ўзб.) – ака ва опаларига ергашиб юрсин.
ЕРКИН (ўзб-) – еркин, озод, ҳур бола.
ЕСОН (ўзб.) – соғ-саломат, омон-есон ўссин.
ЕШБЕК (ўзб.) – беклар наслидан бўлган бола улғайиб, ака-укаларига ҳамдам, еш, ҳамнафас бўлсин.
ЕШБЎРИ (ўзб.) – бўри ҳамроҳи, йўлдоши бўлиб, унн ёмон кучлардан, ёвуз руҳлардан ҳимоя к’илсин, асрасин.
ЕШДАБЛАТ (ўзб-а.) – мол-дунё, давлатга еришиб, бой-бадавлат бўлсин, ризк’и бутун бўлиб, бахтли, тотув ҳаёт кечирсин.
ЕШМУРОД (ўзб.-а.) – орзу кдяинган ҳамроҳ ёки орзусига ҳамроҳ бўлиб, мурод-мак’садига етсин.
ЕШК’ОБИЛ (ўзб.) – одобли, ес-ҳушли, к’обил бола, ака- укаларига йўлдош, ҳамдам, еш бўлсин.
Е’ЗОЗ (а.) – еътиборга, ҳурмат-еҳгиромга сазовор бўлган к’адрли, к’имматли, суюкли бола.
ЕҲСОН (а.) – совға, туҳфа.
Ю
ЮЛДУЗ (ўзб.) – юлдуздек ёруғ юзли, чиройли, гўзал к’из.
ЮНУС (к’ад.яҳ.) – каптар.
ЮСУФ (к’ад.яҳ.) – ортган, кўпайган ҳусн маъносида.
ЙА
ЙАЙРА (ўзб.) – яйраб-яшнаб ўссин, ҳаёти к’увончга тўлик’ бўлсин.
ЙАШАР (ўзб.) – яшаб кетсин.
Ў
ЎКТАМ (ўзб.) – кучли, к’удратли, довюрак, жасур, вик’орли.
ЎЛМАС (ўзб.) – ўлмасин, умри узок’ бўлсин.
ЎЛМАСОЙ (ўзб.) – ўлмасин, яшаб кетсин, умри узок’ бўлсин деб умид, ният к’илинган ойдек гўзал, зебо к’из.
УРАЛ (ўзб.) — туғилганда киндигига ўралиб тушган ёки жингалак сочли бола.
ЎРОК’ (ўзб.) – ўрок’дек ўткир, кескир бўлсин ёки киндиги ўрок’ билан кесилган бола.
ЎТКИР (ўзб.) – ўткнр, ўткир ак’лу заковат соҳиби, доно бола бўлсин.
ЎТКИРБЕК (ўзб.) – беклар авлодига мансуб бўлган ўткир ак’лу заковат соҳиби, билимли, доно бола.
ЎҒИЛОЙ (ўзб.) – шу ойдек гўзал к’издан кейинги туғилажак фарзанд ўғил бўлсин.
ЎРИЛШОД (ўзб-ф.т.) – ушбу к’увнок’, бахтиёр, шодон к’издан кейин туғиладиган бола ўғил бўлсин.
К’
К’АЛДИРҒОЧ (ўзб.) – к’алдирғочнинг к’анотидек нозик, ингичка к’ошли, сулув, гўзал к’из.
К’АМБАР (а.) – тўрғай.
К’АҲРАМОН (ф.т.) – довюрак, жасур, к’удратли, кўрк’мас.
К’ИЛИЧ (ўзб.) – киндиги к’илич билан кесилган бола ёки к’иличдай кескир, ўткир, мустаҳкам бўлсин.
К’УДРАТ (а.) – кучли, к’удратли.
К’УДРАТУЛЛОҲ (а.) – Аллоҳнинг к’удрати билан дунёга келган бола ёки Аллоҳнинг к’удратли, кучли бандаси бўлсин.
К’УНДУЗ (ўзб.) – к’ундуздек чиройли, зебо к’из.
К’УНДУЗОЙ (ўзб.) – к’ундуздек гўзал, ойдек сулув, зебо к’из.
К’УРБОН (а.) – К’урбон ойида туғилган бола.
К’УРБОНАЛИ (а.) – К’урбон ойида дунёга келган бола Алидек куч-к’удрат, акл-заковатли бўлсин.
К’УРБОННАЗАР (а.) – К’урбон ойида туғилган, Худонинг назари тушган бола.
К’УРБОНОЙ (а.-ўзб.) – К’урбон ойида туғилган ойдек гўзал, сулув к’из.
К’УТБИДДИН (а.) – диннинг асоси, таянчи.
К’УТЛИ (ўзб.) – бахтли, саодатманд, ик’боли порлок’.
К’УТЛИБЕКА (ўзб.) – бахтли,саодатли, ик’боли порлок’ олийнасаб к’из.
К’ЎЛДОШ (ўзб.) – кўмакчи, дўст, ҳамдам.
К’ЎЧК’ОР (ўзб.) – мояги, еркаклик тухуми катта бўлиб туғилган ёки пешонаси дўнг ёхуд к’ўчк’ордек кучли бола.
К’ЎШОК’ (ўзб.) – баданида к’ўшимча аъзо билан туғилган бола.
Ғ
ҒАЙРАТ (а.) – серҳаракат, шижоатли, толмас, ғайратли бола бўлсин.
ҒИЙОС (а.) – кўмак, ердам, мадад.
ҒИЙОСИДДИН (а.) – диннинг мадади, кўмаги, ёрдами.
ҒОЛИБ (а.) – зафар к’озонувчи, енгилмас, юлиб.
ҒУЛОМ (а.) – ёш хизматкор к’ул.
Ҳ
ҲАБИБ (а.) – суюкли дўст, к’адрдон, ғамхўр.
ҲАБИБА (а.) – севимли, меҳрибон, к’адрли к’из.
ҲАБИБУЛЛОҲ (а.) – Аллоҳнинг суюкли дўсти.
ҲАЙДАР (а.) – арслон, к’ўрк’мас, жасур, кучли, к’удратли бола бўлсин.
ҲАЙИТ (а.) – ҳайит байрами кунларида туғилган бола.
ҲАЙИТАЛИ (а.) – ҳайит байрами кунларида дунёга келган бола Али каби зўр инсон бўлиб етишсин.
ҲАЙИТГУЛ (а-ф.т) – ҳайит кунида туғилган, гулдек чиройли, зебо к’из.
ҲАЙИТМУРОД (а.) – ҳайит кунида фарзандли бўлиб, орзумизга еришдик ёки ҳайит кунида туғилган бола мурод-мак’садига етсин.
ҲАЛИМА (а.) – раҳмдил, шафк’атли, мулойим табиатли, беозор, суюкли к’из.
ҲАМДАМ (ф.т.) – содик’ дўст, ўрток’, ака-укаларига, отасига ҳамдам, мададкор, еш бўлсин.
ҲАМИД (а.) – Аллоҳ таолога ҳамду сано айтувчи.ҲАМИДА (а.) – Аллоҳга шукур к’илувчи, ҳамду сано айтувчи ёки мак’товга сазовор к’из.Ҳ
АМИДУЛЛОҲ (а.) – Аллоҳнинг мак’товига сазовор, аъло бандаси.
ҲАМРО(Ҳ) (ф.т.) – ҳамдам, шерик.ҲАСАН (а.) – чиройли, аъло, гўзал.
ҲАСАНАЛИ (а.) – чиройли, кўркам бола Алига ўхшаган яхши одам бўлсин.
ҲАСАНХЎЖА (а-ф.т.) – хўжалар авлодига мансуб чиройли, кўркам бола.
ҲОЖИ (а.) -мук’аддас ҳаж зиёратида бўлган зиёратчи.
ҲОЖИМУРОД (а.) – ҳожи ериштирган орзу-мурод ёки улғайиб ҳожи бўлсин, мурод-мак’садига етсин.
ҲОТАМ (а.) – олийҳиммат, саховатпеша бола.
ҲУЛКАР (ўзб.) – Сурайё юлдузидек ёруғ юзли, чиройли гўзал к’из ёки ик’боли сурайё юлдузидек порлок’ бўлсин.
ҲУМОЮН (ф.т.) – муборак, к’утлуғ.
К’ИСКАРТМАЛАР:
(с.а.в.) — Соллаллоҳу алайҳи васаллам
а. — арабча
мўғ. — мўғилча
паҳл.- паҳлавийча
ўзб. — ўзбекча
ҳинд. — ҳиндча
ф.т. — форс-тожик
юн. — юнонча
яҳ. — яҳудийча
к’ад. яҳ. — к’адимий яҳудийча
Матнни асл ҳатда ўкиш
Рекламный блок-3

Ҳаққимизда

Яна маълумот

Kartinki_so_smyslom_k_dzhuma_mubarak_1_13182918

Жума Муборак расмлар табриклари

“Жума Муборак” – мусулмонларнинг муборак жума куни табриги. Аллоҳ таоло барча одамларга жума куни якҳшилик …

100200300